धृतराष्ट्र-सत्कारः तथा श्राद्ध-दाने नियमनम् | Honoring Dhṛtarāṣṭra and Regulating Śrāddha-Gifts
विपरीतकश्न मे शत्रुर्नियम्यश्न भवेन्नर: । राजा युधिष्ठिर बड़े दयालु थे। वे सदा प्रसन्न रहकर अपने भाइयों और मन्त्रियोंसे कहा करते थे कि “ये राजा धृतराष्ट्र मेरे और आपलोगोंके माननीय हैं। जो इनकी आज्ञाके अधीन रहता है
viparītakaśna me śatrur niyamyaśna bhaven naraḥ |
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Ang taong kumikilos nang salungat sa aking utos ay aking kaaway; ngunit ang marunong magpigil sa sarili at namumuhay sa ilalim ng disiplina ay (tunay na) taong marapat.” Sa ganitong kalagayan, si Yudhiṣṭhira—kilala sa habag at katatagan—ay paulit-ulit na nagtuturo sa kanyang mga kapatid at mga ministro na igalang si Haring Dhṛtarāṣṭra bilang isang kagalang-galang na nakatatanda; ang sumusunod sa mga tagubilin ni Dhṛtarāṣṭra ay dapat ituring na mabuting kaibigan ni Yudhiṣṭhira, at ang kumikilos nang kabaligtaran ay ituturing na kalaban at paparusahan.
वैशम्पायन उवाच
The verse and its narrative frame teach that social and political harmony depends on self-restraint (niyama) and obedience to rightful, respected authority—especially honoring elders. Acting contrary to such authority is treated as hostility and invites punishment, underscoring dharma in governance.
After the war, Yudhiṣṭhira instructs his brothers and ministers to treat King Dhṛtarāṣṭra as a venerable superior. He declares that those who follow Dhṛtarāṣṭra’s commands are his friends, while those who oppose them are his enemies and will face royal discipline.