प्रतिग्रहभेदः — The Distinction between Giving and Accepting
Vṛṣādarbhī–Saptarṣi Dialogue
अकृतं मुनिश्रि: पूर्व कि मयेदमनुछितम् । कथं नु शापेन न मां दहेयुत्राह्मिणा इति
akṛtaṁ muniśriḥ pūrvaṁ kiṁ mayedam anucitam | kathaṁ nu śāpena na māṁ daheyur brāhmaṇā iti | aho! munibhir yaḥ kāryaḥ pūrvaṁ kadācid api na kṛtaḥ sa mayāiva kṛtaḥ | mama asya manomaya-vyavahārasya darśanāt brāhmaṇāḥ śāpena māṁ kuto na bhasma-kuryuḥ ||
Wika ni Bhishma: “Bakit ko nagawa ang di-wastong gawaing ito—isang bagay na hindi kailanman ginawa ng mga pantas noon? Paano nangyaring hindi ako sinusunog ng mga Brahmin sa pamamagitan ng kanilang sumpa? Kaawa-awa! Ako lamang ang gumawa ng hindi kailanman pinasok ng mga tagakita; sa pagtanaw nila sa aking kusang-loob at sariling pasyang asal, bakit hindi nila ako gawing abo sa pamamagitan ng kanilang pagbigkas ng sumpa?”
भीष्म उवाच
Even a powerful person must remain within dharma and social-ethical propriety (aucitya). When one knowingly performs an improper, unprecedented act, remorse and fear of moral consequence naturally arise; the verse underscores accountability before the spiritual-ethical authority represented by sages and brahmins.
Bhishma reflects with self-reproach on having committed an improper deed—one that even sages had not done. He wonders why the brahmins have not cursed him to ashes, expressing anxiety about the spiritual and ethical repercussions of his willful conduct.