Shloka 19
Karma-Phala Rahasya and the Ethics of Dāna (कर्मफल-रहस्यं दानधर्मश्च)
उपवासं च दीक्षायामभिषेकं च पार्थिव । कृत्वा द्वादश वर्षाणि वीरस्थानाद् विशिष्यते
upavāsaṃ ca dīkṣāyām abhiṣekaṃ ca pārthiva | kṛtvā dvādaśa varṣāṇi vīrasthānād viśiṣyate ||
Wika ni Bhīṣma: O hari, ang taong tumatanggap ng dīkṣā (panatang inisasyon), namumuhay sa pag-aayuno at pagtalikod sa pagkain, at patuloy na naliligo sa mga tīrtha (banal na pook) sa loob ng labindalawang taon, ay nagkakamit ng mas mataas na kalagayan kaysa maging sa mandirigmang nagbuwis ng buhay sa larangan ng digmaan.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhīṣma teaches that sustained ascetic discipline—formal vow (dīkṣā), fasting (upavāsa), and repeated sacred ablutions (abhiṣeka) maintained for twelve years—can yield spiritual merit surpassing even the celebrated merit of dying heroically in battle (vīrasthāna).
In the Anuśāsana Parva’s instruction on dharma, Bhīṣma addresses the king and compares two paths to exalted posthumous reward: heroic death in war versus long-term religious observance. He elevates the latter as leading to a superior state.