Tilā-Dāna, Dīpa-Dāna, and Nitya-Jalapradāna
Yama–Brāhmaṇa Saṃvāda) | तिलदान-दीपदान-नित्यजलप्रदान (यम-ब्राह्मण संवाद
रथमश्वसमायुक्तं दत्त्वाश्विन्यां नरोत्तम: । हस्त्यश्वरथसम्पन्ने वर्चस्वी जायते कुले
ratham aśva-samāyuktaṃ dattvāśvinyāṃ narottamaḥ | hasty-aśva-ratha-sampanne varcasvī jāyate kule ||
Sinabi ni Nārada: “Kung ang isang marangal na tao ay magbigay, sa panahon ng bahay-buwan na Aśvinī, ng isang karwaheng nakayuko sa mga kabayo, siya’y muling isisilang sa angkang sagana sa mga elepante, kabayo, at mga karwahe, at magiging maningning at dakila roon.”
नारद उवाच
Charity performed with proper intention and at an auspicious time is praised as dharma and is said to yield tangible karmic results—prosperity, status, and personal radiance in a future birth.
Nārada is describing the specific merit (phala) of donating a horse-yoked chariot during the Aśvinī nakṣatra, stating that the donor attains rebirth in a well-equipped, prosperous lineage and becomes illustrious.