Adhyāya 57: Tapas–Dāna Phala
On the Fruits of Austerity and Giving
चम्पकांस्तिलकान् भव्यान् पनसान् वज्जुलानपि । पुष्पितान् कर्णिकारांश्व तत्र तत्र ददर्श ह
campakāṁs tilakān bhavyān panasān vañjulān api | puṣpitān karṇikārāṁś ca tatra tatra dadarśa ha ||
Wika ni Bhīṣma: “Nakita niya, dito at doon, ang mariringal na punong namumulaklak—campaka, tilaka, langka, vañjula, at ang karṇikāra na namumukadkad din. Ipinahihiwatig ng tanawing ito ang maayos na ganda ng isang halamang-gubat na inaalagaan, tanda ng kasaganaan, kabutihang-palad, at ng tahimik na bunga ng pamamahalang matuwid at ng pagkakasundo sa tahanan.”
भीष्म उवाच
The verse uses flourishing, blossoming trees as a marker of auspicious order—an implicit ethical signal that well-being and beauty arise where life is properly tended, reflecting the fruits of dharmic conduct and stable governance.
Bhishma narrates a scene in which the observer notices various kinds of trees blooming throughout a grove, highlighting the richness and auspicious atmosphere of the place.