Strī-satkāra (On honoring women) — Mahābhārata 13.46
कुर्वाणं हि नरं कर्म पापं रहसि सर्वदा | पश्यन्ति ऋतवश्वापि तथा दिननिशे<प्युत,एकान्तमें पापकर्म करते हुए पुरुषको ऋतुएँ तथा रात-दिन सदा देखते रहते हैं
kurvāṇaṃ hi naraṃ karma pāpaṃ rahasi sarvadā | paśyanti ṛtavaś cāpi tathā dinaniśe 'py uta ||
Sinabi ni Vipula: Kahit ang tao’y gumawa ng kasalanan nang palihim, hindi siya kailanman tunay na di-nakikita—sapagkat ang mga panahon, gayundin ang araw at gabi, ay laging saksi. Itinuturo nito na hindi matatakasan ang pananagutang moral: ang masamang gawa, kahit itago, ay nananatiling lantad sa kaayusan ng panahon at ng daigdig.
विपुल उवाच
No sinful act remains truly hidden; time itself—symbolized by the seasons and by day and night—stands as a constant witness, urging inner restraint and ethical integrity even in solitude.
Vipula is instructing about moral vigilance, stating that a person who commits wrongdoing in secrecy is still observed by the ever-present cycles of nature and time, reinforcing the inevitability of accountability.