मातङ्ग–शक्रसंवादः
Mataṅga–Śakra Dialogue on Tapas, Status, and Moral Qualities
योनिर्वरिष्ठा विरजा वितन्वी शय्याचिरा वारिवहा यशोदा । विश्वावती चाकृतिरिष्टसिद्धा गज़ोक्षितानां भुवनस्य पन्था:
yonir variṣṭhā virajā vitanvī śayyācirā vārivahā yaśodā | viśvāvatī cākṛtir iṣṭasiddhā gajo'kṣitānāṃ bhuvanasya panthāḥ ||
Wika ng Siddha: “Siya ang pinakadakilang pinagmulan at sinapupunan ng mga nilalang—walang dungis, sumasaklaw sa lahat, at napakalawak; isang sinaunang pahingahan; tagapagdala ng tubig; tagapagkaloob ng dangal at pag-aaruga. Kanyang itinataguyod ang buong sansinukob; ang kanyang anyo mismo ang katuparan ng ninanais at ng wastong naganap. Siya ang landas at sandigan ng daigdig, na sumusuporta maging sa makapangyarihan at sa matitibay na nananatili.”
सिद्ध उवाच
The verse presents the Earth (or the sustaining ground of existence) as pure, ancient, and universally supportive—reminding the listener that dharma rests on recognizing and honoring the foundational support that nourishes all beings, without partiality.
A Siddha delivers a hymn-like description, enumerating exalted epithets for the sustaining principle identified with the Earth: origin, support, bearer of waters, giver of prosperity and fame, and the very path by which the world endures.