Shloka 7
मातङ्ग–शक्रसंवादः
Mataṅga–Śakra Dialogue on Tapas, Status, and Moral Qualities
स्थूलाक्ष: शबलाक्षश्न कण्वो मेधातिथि: कृश: । नारद: पर्वतश्चैव सुधन्वाथैकतो द्विज:
vaiśampāyana uvāca |
sthūlākṣaḥ śabalākṣaś ca kaṇvo medhātithiḥ kṛśaḥ |
nāradaḥ parvataś caiva sudhanvāthaikato dvijaḥ ||
Wika ni Vaiśampāyana: “Kabilang sa mga pantas na iyon sina Sthūlākṣa, Śabalākṣa, Kaṇva, Medhātithi, at Kṛśa; at naroon din sina Nārada at Parvata, kasama si Sudhanvā at ang Brahmanang si Ekata.” Sa bahaging ito, ipinagpapatuloy ng epiko ang mapitagang pagtala ng mga dakilang ṛṣi—mga taong kilala sa pagtalima sa asetikong disiplina, sa banal na karunungan, at sa pagpapasa ng dharma—kaya’t ipinahihiwatig na ang kapangyarihang moral sa Mahābhārata ay nakaugat sa patotoo at presensya ng mga ganap na nakabatid na tagakita.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
By naming revered ṛṣis, the text reinforces that dharma is preserved and authenticated through the lives and testimony of realized sages; ethical instruction (anuśāsana) is presented as rooted in an authoritative sacred lineage rather than mere opinion.
Vaiśampāyana continues a catalogue of eminent sages present/remembered in the context of instruction, listing Sthūlākṣa, Śabalākṣa, Kaṇva, Medhātithi, Kṛśa, Nārada, Parvata, Sudhanvā, and Ekata.