Shloka 49
मातङ्ग–शक्रसंवादः
Mataṅga–Śakra Dialogue on Tapas, Status, and Moral Qualities
यथा सुराणाममृतं पितृणां च यथा स्वधा । सुधा यथा च नागानां तथा गड्भाजलं नृणाम्
yathā surāṇām amṛtaṃ pitṝṇāṃ ca yathā svadhā | sudhā yathā ca nāgānāṃ tathā gaṅgā-jalaṃ nṛṇām ||
Kung paanong ang amṛta ang siyang nakapagpapasiyahan sa mga diyos, ang handog na svadhā ang nakapagpapasiyahan sa mga ninuno, at ang sudhā ang nakapagpapasiyahan sa mga nāga, gayon din ang tubig ng Gaṅgā lamang ang nagdudulot ng ganap na kasiyahan sa mga tao. Kaya pinupuri ng Siddha ang tubig-Gaṅgā bilang natatanging sandigan—nakalilinis at nakapagpupuno—para sa relihiyosong buhay ng tao, na itinatabi sa wastong sustansiya ng bawat uri ng nilalang.
सिद्ध उवाच
Educational Q&A
Each class of beings has its proper sustenance—amṛta for gods, svadhā for ancestors, sudhā for nāgas—and for humans the Gaṅgā’s water is praised as uniquely capable of granting full satisfaction, implying exceptional purificatory and dharmic value.
A Siddha is speaking and offers a comparative eulogy: by aligning Gaṅgā-water with the highest nourishing substances of other realms, he elevates its religious significance for human practice and merit.