मातङ्ग–शक्रसंवादः
Mataṅga–Śakra Dialogue on Tapas, Status, and Moral Qualities
विनयाचारहीनाश्न अशिवाश्षन नराधमा: । ते भवन्ति शिवा विप्र ये वै गड़ामुपाश्रिता:,विप्रवर! विनय और सदाचारसे हीन अमड्रलकारी नीच मनुष्य भी गड़ाजीकी शरणमें जानेपर कल्याणस्वरूप हो जाते हैं
vinayācārahīnāś ca aśivāś ca narādhamāḥ | te bhavanti śivā vipra ye vai gadām upāśritāḥ || vipravara | vinaya-śīla-sadācāra-vihīnā api amaṅgalakārī nīcā manuṣyāḥ gadāyāḥ śaraṇaṁ gatvā kalyāṇasvarūpā bhavanti ||
Wika ng Siddha: “O brāhmaṇa, maging ang pinakahamak sa mga tao—yaong salat sa pagpapakumbaba at mabuting asal, at nahihilig sa mga landas na di-mabuti—ay nagiging mapalad at nagdudulot ng kagalingan kapag sila’y sumilong sa Gaḍā. O pinakamainam sa mga brāhmaṇa, ang pagpapakumbaba at wastong asal ang tunay na daan ng pagpipino; gayunman, kahit ang mga salat nito ay maaaring maihilig sa kabutihan kapag hinanap nila ang pag-iingat ng isang matuwid na sandigan.”
सिद्ध उवाच
Humility (vinaya) and good conduct (ācāra) are central to becoming ‘śiva’—auspicious and beneficial. Yet the verse also stresses the transformative power of taking refuge in a righteous support (here, ‘Gadā’), by which even morally fallen people can turn toward welfare.
A Siddha addresses a brāhmaṇa, making an ethical observation: people who are otherwise undisciplined and inauspicious can become auspicious if they seek refuge in ‘Gadā’. The statement functions as moral instruction within the Anuśāsana Parva’s broader didactic setting.