Shloka 74
Aṣṭāvakra’s Visit to Kubera: Hospitality, Temptation, and the Ethics of Restraint (अष्टावक्र-वैश्रवणोपाख्यानम्)
अग्रया बुद्धिर्मनसा दर्शने च स्पर्शक्षाग्रय: कर्मणां या च सिद्धि: । गणा देवानामूष्मपा: सोमपाश्न लेखा: सुयामास्तुषिता ब्रह्मुकाया:
agrayā buddhir manasā darśane ca sparśakṣāgrayāḥ karmaṇāṁ yā ca siddhiḥ | gaṇā devānām ūṣmapāḥ somapāś ca lekhāḥ suyāmās tuṣitā brahmukāyāḥ ||
Wika ng diyos na si Vāyu: “Sa mga kakayahang panloob, ang pinakapanguna ay ang mataas na talino (buddhi) at ang isip (manas), kasama ang kapangyarihan ng pagtanaw at paghipo; at pinakapanguna rin ang katuparan (siddhi) na siyang nagdadala sa mga gawa tungo sa ganap na pagsasakatuparan ng layon. Gayundin, sa mga pangkat ng mga diyos ay naroon ang mga ‘umiinom’ ng init (ūṣmapāḥ), ang mga tumatanggap ng Soma (somapāḥ), at ang mga uri na tinatawag na Lekhas, Suyāmas, Tuṣitas, at yaong may katawang-Brahma.”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse links inner mastery (buddhi, manas, and the senses) with the successful completion of action (siddhi), and then situates these human faculties within a broader cosmic order by naming prominent classes of divine beings—suggesting that both ethical action and spiritual understanding belong to an ordered hierarchy.
Vāyu-deva is speaking and enumerating ‘foremost’ faculties and notable divine groups. The passage functions as part of a larger catalog of cosmic principles and celestial classes, reinforcing a theological-cosmological frame for dharma and the workings of action and attainment.