Aṣṭāvakra’s Visit to Kubera: Hospitality, Temptation, and the Ethics of Restraint (अष्टावक्र-वैश्रवणोपाख्यानम्)
स्वाहा वौषट ब्राह्मणा: सौरभेयी धर्म चाग्रयं कालचक्रं बल॑ च | यशो दमो बुद्धिमतां स्थितिश्न शुभाशुभं ये मुनयश्न सप्त
vāyudeva uvāca | svāhā vauṣaṭ brāhmaṇāḥ saurabheyī dharmaś cāgryaṃ kālacakraṃ balaṃ ca | yaśo damo buddhimatāṃ sthitiś ca śubhāśubhaṃ ye munayaś ca sapta ||
Wika ni Vāyu: “Sa kaayusan ng paghahandog ay naroon ang mga bigkas na ‘svāhā’ at ‘vauṣaṭ’; ang mga Brāhmaṇa; ang baka (Saurabheyī); ang pinakadakilang Dharma; ang gulong ng Panahon; at ang lakas. Gayundin ang katanyagan, pagpipigil-sa-sarili, ang katatagan ng marurunong, at ang buong saklaw ng mabuti at masamang bunga ng karma, pati ang Pitong Pantas. Alamin na ang lahat ng ito—kasama ng maraming simulain ng mga diyos at ng sansinukob na naisaad na—ay nagmula kay Mahādeva (Śiva).”
वायुदेव उवाच
The verse links ritual speech (svāhā, vauṣaṭ), social-religious authority (Brāhmaṇas), and ethical qualities (dharma, self-restraint, wise steadiness) with cosmic principles (Time’s wheel, karmic auspicious/inauspicious results), presenting them as parts of a single sacred order ultimately grounded in Mahādeva.
Vāyudeva continues a long enumeration of divine, ritual, and moral categories, concluding that these principles and beings should be understood as originating from Mahādeva, reinforcing a Śaiva-centered cosmology within the Anuśāsana Parva’s didactic discourse.