Shloka 149
रुद्र-स्तवराजः (Rudra-Stavarāja) — Exempla of Śiva’s Boons and the Hymn’s Phalaśruti
विबुधोड5ग्रवर: सूक्ष्म: सर्वदेवस्तपोमय: । सुयुक्त: शोभनो वच्ञी प्रासानां प्रभवो5व्यय:
vāyudeva uvāca | vibudho 'gravaraḥ sūkṣmaḥ sarvadevas tapomayaḥ | suyuktaḥ śobhano vajrī prāsānāṁ prabhavo 'vyayaḥ ||
Wika ni Vāyudeva: “Siya’y tunay na marunong na nilalang sa langit, ang pangunahing may karapatang tumanggap ng unang bahagi sa handog; napakapino ng kanyang diwa; taglay ang anyo ng lahat ng mga diyos; hinubog ng pag-aayuno at pagninilay. Laging handang-handa (upang magpakita ng biyaya sa mga deboto), mapalad ang likas, tagapagdala ng vajra, at ang di-nauubos na pinagmumulan kung saan sumisibol ang sandatang tinatawag na ‘Prāsa’—di-nasisira.”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches reverence for the divine as the convergence of many virtues: wisdom, subtlety, austerity, auspiciousness, and imperishability. Ethically, it frames true greatness as rooted in tapas (self-discipline) and benevolence toward devotees, not merely power.
Vāyudeva is describing a deity through a chain of epithets—highlighting sacrificial precedence, subtle divine nature, embodiment of all gods, ascetic power, weapon-bearing authority (vajra), and being the inexhaustible source of certain weapons (Prāsa).