Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 56
महाभिषश्न विख्यातो निमिराजा तथाष्टक: । आयु: क्षुपश्च राजर्षि: कक्षेयुश्न नराधिप:
mahābhiṣaś ca vikhyāto nimi-rājā tathāṣṭakaḥ | āyuḥ kṣupaś ca rājarṣiḥ kakṣeyuś ca narādhipaḥ ||
Wika ni Bhīṣma: “Bantog din si Haring Mahābhiṣa, si Haring Nimi at si Aṣṭaka; gayundin si Āyu, ang maharlikang rishi na si Kṣupa, at si Kakṣeyu, ang pinuno.” Sa bahaging ito, binibigkas ni Bhīṣma ang isang salinlahi ng mga huwarang hari at maharlikang rishi na dapat alalahanin; ang kanilang mga pangalan ay itinuturing na mapalad at nagpapataas ng asal—pag-alaalang nagpapatibay sa dharma sa pamamagitan ng paghanga sa matuwid na pamamahala at disiplina sa sarili.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse supports the dharmic practice of honoring exemplary rulers and royal sages: remembering their names and fame is presented as morally uplifting, encouraging ideals of righteous governance, self-restraint, and merit-bearing remembrance.
Bhishma continues a catalog of celebrated kings and rājarṣis, naming Mahābhiṣa, Nimi, Aṣṭaka, Āyu, Kṣupa, and Kakṣeyu as part of a longer recitation of worthy rulers whose remembrance is praised.