Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 57
प्रतर्दनो दिवोदास: सुदास: कोसलेश्वर: । ऐलो नलश्न राजर्षिमिनुश्चैव प्रजापति:
pratardano divodāsaḥ sudāsaḥ kosaleśvaraḥ | ailo nalaś ca rājarṣir manuś caiva prajāpatiḥ ||
Sinabi ni Bhīṣma: “Pakinggan pa ang mga pangalan ng mga maharlikang rishi na ito: Pratardana; Divodāsa; si Sudāsa, panginoon ng Kosala; si Aila (Purūravas); si Haring Nala; at si Manu, ang Prajāpati. Sila, at ang iba pang sinaunang haring marangal na pinupuri sa mga Purāṇa, ay karapat-dapat alalahanin. Ang sinumang araw-araw ay bumabangon, naglilinis sa pamamagitan ng pagligo, at binibigkas ang mga pangalang ito sa umaga at sa dapithapon, ay nagiging kabahagi sa mga bunga ng dharma.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Remembering and reciting the names of exemplary dharmic rulers is presented as a meritorious practice: it cultivates reverence for righteous kingship and makes the reciter a participant in the fruits of dharma.
Bhīṣma continues a catalog of ancient royal sages, naming several renowned kings and Manu, and concludes with the injunction that daily, purified recitation of such names at dawn and dusk yields religious merit.