Shloka 55
आदिराज: पृथुर्वैन्यो मित्रभानु: प्रियड्कर: । त्रसद्स्युस्तथा राजा श्वेतो राजर्षिसत्तम:
ādirājaḥ pṛthur vainyo mitrabhānuḥ priyāṅkaraḥ | trasadsyus tathā rājā śveto rājarṣisattamaḥ ||
Wika ni Bhīṣma: “(Pakinggan pa) ang mga pangalan ng mga maharlikang rishi: si Pṛthu Vainya, ang unang hari, anak ni Vena; si Mitrabhānu, minamahal at mapagkalinga sa lahat; si Haring Trasadsyu; at si Śveta, ang pinakadakila sa mga rishi ng mga hari.” Sa mas malawak na diwa ng kabanata, inihaharap ni Bhīṣma ang iginagalang na lahi ng mga haring namumuhay sa dharma; ang pag-alaala sa mga pangalang ito ay itinuturing na nagpapadalisay ng isip at nagtutuwid ng landas ng asal.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse contributes to a dharmic practice of remembering exemplary rulers (rājarṣis). Their names function as moral models: recalling them is presented as a way to cultivate reverence for righteous governance, generosity, and self-restraint.
Bhīṣma is enumerating celebrated king-sages. This verse names Pṛthu (son of Vena) and a few others—Mitrabhānu, Trasadsyu, and Śveta—as part of a longer catalogue whose recitation is praised.