प्रयागं च प्रभासं च पुण्यं नैमिषमेव च । तच्च विश्वेश्वरस्थानं यत्र तद्विमलं सर:
bhīṣma uvāca | prayāgaṃ ca prabhāsaṃ ca puṇyaṃ naimiṣam eva ca | tacca viśveśvarasthānaṃ yatra tad vimalaṃ saraḥ ||
Wika ni Bhīṣma: “(Aking tinatawag) ang Prayāga, Prabhāsa, ang banal na gubat ng Naimiṣa, at ang luklukan ni Viśveśvara kung saan naroon ang walang-dungis na lawa. Nawa’y ang mga sagradong tīrtha na ito—kasama ng lahat ng diyos, ṛṣi, nilalang sa langit, mga ilog, mga bundok, mga panahon at kapangyarihang kosmiko (pinangalanan man o hindi)—ay laging magtanggol sa amin.”
भीष्म उवाच
Remembering and honoring sacred tīrthas and the divine order is presented as a means of purification and protection; it reinforces dharmic conduct by orienting the mind toward what is holy and sin-destroying.
Bhishma is reciting an invocation that names major pilgrimage sites—Prayāga, Prabhāsa, and Naimiṣa—and a Śiva-associated holy locus (Viśveśvara’s seat with a pure lake), as part of a broader protective remembrance that calls upon sacred places and cosmic powers to safeguard the listener.