पुण्यतीर्थ सुसलिलं कुरुक्षेत्रं प्रकीर्तितम् । सिंधूत्तमं तपोदानं जम्बूमार्गमथापि च
puṇyatīrtha susalilaṁ kurukṣetraṁ prakīrtitam | sindhūttamaṁ tapodānaṁ jambūmārgam athāpi ca ||
Sabi ni Bhīṣma: “Ang Kurukṣetra ay ipinupuri bilang isang tīrtha na sukdulang mapagkaloob ng gantimpala, hitik sa dalisay na tubig. Kasama nito’y pinupuri ang marangal na Sindhu, ang mga banal na landas ng pag-aayuno at pagninilay (tapas) at ng pagbibigay (dāna), at gayundin ang Jambūmārga.”
भीष्म उवाच
The verse elevates sacred places and dharmic disciplines as means of purification and protection: remembering Kurukṣetra as a puṇyatīrtha and honoring tapas (self-discipline) and dāna (generosity) reinforces a life oriented toward merit and righteousness.
Bhīṣma is reciting a praise/invocation that enumerates holy places and dharmic supports. This line introduces Kurukṣetra and related sacred referents as part of a broader litany meant to sanctify, invoke auspiciousness, and secure protection through remembrance.