Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 22
गोदावरी च वेण्या च कृष्णवेणा तथाद्रिजा । दृषद्वती च कावेरी चक्षुर्मन्दाकिनी तथा
godāvarī ca veṇyā ca kṛṣṇaveṇā tathādrijā | dṛṣadvatī ca kāverī cakṣur mandākinī tathā ||
Ipinagpapatuloy ni Bhīṣma ang banal na pagbigkas ng mga sagradong ilog—Godāvarī, Veṇyā, Kṛṣṇaveṇā, Adrījā, Dṛṣadvatī, Kāverī, Cakṣu, at Mandākinī. Sa mas malawak na talata, ang pagbanggit ng mga pangalang ito ay nagsisilbing panawagang pananggalang: sa pag-alaala at paggalang sa mga diyos, mga ṛṣi, mga banal na pook, at lalo na sa mga tīrtha (tubig ng paglalakbay-panrelihiyon), iniaayon ng tao ang sarili sa dharma at humihingi ng paglilinis at pag-iingat. Ang aral na nakapaloob: ang mapitagang pag-alaala (smaraṇa) at pagpapakumbaba sa harap ng banal ay nagpapalakas ng pagpipigil-sa-sarili, kabutihang-loob, at kagalingan.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse participates in a dharmic practice of sacred remembrance: naming revered rivers and tīrthas is presented as purifying and protective. Ethically, it reinforces humility, gratitude, and alignment with dharma through honoring what sustains life and spiritual merit.
Bhīṣma is reciting an extended catalogue of revered beings and holy places. This particular verse continues the enumeration by listing several sacred rivers, as part of a broader protective/purificatory invocation.