न हाधर्मतयाधर्म दद्यात् काल: कथंचन । तस्माद् विशुद्धमात्मानं जानीयाद् धर्मचारिणम्
na hādharmatayā dharmaṁ dadyāt kālaḥ kathaṁcana | tasmād viśuddham ātmānaṁ jānīyād dharmacāriṇam ||
Sinabi ni Bhishma: “Hindi kailanman magagawang gawing adharma ng panahon ang dharma; hindi nito kayang gawing di-matuwid ang mismong katuwiran. Kaya dapat kilalanin ang nagsasabuhay ng dharma bilang may dalisay na Sarili—yaong hindi tunay na nadudungisan o napapawalang-bisa sa kaayusang moral ng pagdurusa at masasamang pagliko ng panahon.”
भीष्म उवाच
Dharma is intrinsically pure and cannot be converted into adharma by the pressures of time or circumstance; therefore a true practitioner of dharma should be regarded as inwardly purified, even if they face hardship.
In Bhishma’s instruction (Anushasana Parva), he emphasizes to his listener that misfortune or delay caused by time does not invalidate righteousness; the righteous person’s moral status remains intact despite suffering.