Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
यजुः:पादभुजो गुहा:ः प्रकाशो जड्रमस्तथा । अमोघार्थ: प्रसादश्ष अभिगम्य: सुदर्शन:
yajuḥ-pāda-bhujo guhyaḥ prakāśo jaṅgamas tathā | amoghārthaḥ prasādaś ca abhigamyaḥ sudarśanaḥ ||
Wika ni Vāyu: “Ang Yajurveda ang kanyang mga paa at mga bisig; lihim ang kanyang diwa, subalit sa biyaya’y inihahayag niya ang sarili sa mga deboto. Siya’y kumikilos sa gitna ng mga nilalang; hindi nabibigo ang kanyang layon—ipinagkakaloob ang nararapat na hinihingi. Madali siyang masiyahan dahil sa habag; madaling lapitan; at ang kanyang darśana ay marikit pagmasdan.”
वायुदेव उवाच
The verse praises the Divine as both transcendent and accessible: hidden in essence yet self-revealing through grace, unfailing in fulfilling rightful aims, and approachable to sincere seekers—linking Vedic order (Yajurveda) with ethical devotion.
Vāyu is reciting a sequence of epithets (nāma-style praise), describing the Lord’s qualities—Vedic embodiment, secrecy and revelation, compassionate readiness to be pleased, and easy approachability—within a devotional-theological passage of the Anuśāsana Parva.