Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
वृषण: शड्करो नित्यं वर्चस्वी धूमकेतन: । नीलस्तथाडूलुब्धश्न शोभनो निरवग्रह:
vṛṣaṇaḥ śaṅkaro nityaṃ varcasvī dhūmaketanaḥ | nīlas tathā ’lubdhaś ca śobhano niravagrahaḥ ||
Wika ni Vāyu-deva: “Siya si Vṛṣaṇa, ang mismong anyo ng dharma na nagbubuhos ng bunga ng gawa na parang ulan; Siya si Śaṅkara, ang laging mapagpala at tagapagkaloob ng kabutihan; walang humpay na nagniningning sa karangalan; Siya si Dhūmaketana, na ang watawat ay usok—apoy ang kanyang diwa; Siya si Nīla, ang maitim ang kulay; Siya si Alubdha, sapat sa sarili at di natutukso ng pang-akit ng daigdig; Siya si Śobhana, ang marilag; at Siya si Niravagraha, ang di napipigil at walang sagka.”
वायुदेव उवाच
The verse teaches reverence for the divine as the moral governor of the world: the Lord is portrayed as the giver of karmic results (dharma-rain), inherently auspicious, radiant, self-sufficient (free from greed), and ultimately unobstructed—suggesting that ethical order and spiritual refuge rest in a flawless, independent divine principle.
Vāyu-deva is speaking a stuti (hymn of praise), listing honorific names that describe the deity’s qualities—beneficence, radiance, fiery power, dark hue, freedom from temptation, beauty, and unimpeded sovereignty—thereby framing the deity as worthy of devotion and trust.