Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
महातपा घोरतपा अदीनो दीनसाधक: । संवत्सरकरो मन्त्र: प्रमाणं परमं तप:
mahātapā ghoratapā adīno dīnasādhakaḥ | saṃvatsarakaro mantraḥ pramāṇaṃ paramaṃ tapaḥ ||
Wika ni Vāyu-deva: “Siya ang dakilang asceta, may austeridad na nakapanghihilakbot—marangal at di-kailanman hamak—na tumutupad sa pag-asa ng mga nagdurusa na lumalapit upang magkanlong. Siya ang lumikha ng taon, ang mismong anyo ng mantra (gaya ng banal na pantig na Oṃ), ang pamantayan ng tunay na kapangyarihang may bisa, at ang austeridad sa sukdulang kaganapan.”
वायुदेव उवाच
The verse praises an ideal of spiritual greatness: true tapas is not merely self-mortification but a noble power aligned with cosmic order, sacred truth (mantra and pramāṇa), and compassionate responsiveness to those who seek refuge.
Vāyu-deva is speaking in eulogy, describing a supremely exalted being through a chain of epithets—great in austerity, compassionate to the distressed, and identified with cosmic time and sacred authority—thereby establishing that being’s spiritual and moral supremacy.