Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
योगी योज्यो महाबीजो महारेता महाबल: । सुवर्णरिता: सर्वज्ञ: सुबीजो बीजवाहन:
yogī yojyo mahābījo mahāretā mahābalaḥ | suvarṇaretāḥ sarvajñaḥ subījo bījavāhanaḥ ||
Wika ni Vāyu-deva: “Siya ang tunay na yogin, ang dapat ipagkawing (bilang sandigan ng isip), ang dakilang binhi—ang malawak na sanhi; may makapangyarihang lakas ng paglikha at dakilang tibay. Ang kanyang binhi’y gintong gaya ng apoy; siya’y nakaaalam ng lahat; siya ang mabuting binhi mismo, at ang tagapagdala ng binhi—taglay sa loob ng mga nilalang ang mga nakatagong bakas (saṃskāra) na huhinog at magiging kanilang mga buhay.”
वायुदेव उवाच
The verse praises the supreme principle as the inner support of yoga and as the causal ‘seed’ behind creation and experience. Ethically, it frames spiritual discipline as aligning the mind with that highest source, while recognizing that beings carry latent karmic impressions (bīja/saṃskāra) that shape their conduct and destiny.
Vāyu-deva is speaking in a laudatory, doctrinal mode, listing exalted epithets of the supreme being. The focus is not on external action but on identifying divine attributes—power, purity, omniscience, and the role of sustaining and carrying the karmic ‘seeds’ within living beings.