Shloka 26
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
तेजसामपि यत् तेजस्तपसामपि यत् तपः । शान्तानामपि य: शान्तो द्युतीनामपि या झ्युति:
tejasām api yat tejas tapasām api yat tapaḥ | śāntānām api yaḥ śānto dyutīnām api yā dyutiḥ ||
Wika ni Vāyu: “Siya na siyang ningning kahit sa gitna ng mga maningning; siya na siyang matinding pag-aayuno (tapas) kahit sa mga nagsasagawa ng tapas; siya na siyang sukdulang kapayapaan kahit sa mga mapayapa; at siya na siyang liwanag sa lahat ng nagliliwanag—siya ang kataas-taasang kagalingan sa bawat kagalingan. Mula sa kanya sumisibol ang mga daigdig at sa kanya rin sila naglalaho; siya ang Sarili ng lahat ng nilalang. Ngayon, makinig ka sa akin, O pinakamainam sa mga tao: ipahahayag ko ang isang libo’t walo (1008) na pangalan ng Panginoong Śiva na may di-masukat na kaningningan. Sa pagdinig lamang nito, matatamo mo ang katuparan ng lahat mong ninanais.”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse presents Śiva as the supreme essence within every excellence—brilliance among the brilliant, austerity among ascetics, peace among the peaceful—framing him as the inner Self of all beings and the cosmic source into whom all returns. It also teaches the devotional efficacy of hearing his sacred names.
Vāyu begins a hymn-like introduction to the recitation of Śiva’s thousand-and-eight names, praising Śiva’s unsurpassed qualities and promising that mere hearing of the names grants fulfillment of desires to the listener addressed as “best of men.”