Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
सहस्रबाहु: सर्वाज्गज: शरण्य: सर्वलोककृत् । पवित्र त्रिककुन्मन्त्र: कनिष्ठ: कृष्णपिज्रल:
sahasrabāhuḥ sarvāṅgajaḥ śaraṇyaḥ sarvalokakṛt | pavitraḥ trikakunmantraḥ kaniṣṭhaḥ kṛṣṇapiṅgalaḥ ||
Wika ni Vāyu-deva: “Siya ang May Sanlibong Bisig, ganap sa bawat sangkap ng katawan, karapat-dapat pagkanlungan, at lumikha ng lahat ng daigdig. Siya ang lubhang nagpapadalisay, ang mantra ng tatlong-paa na Gāyatrī; siya ang pinakabata sa mga anak ni Aditi—si Viṣṇu sa anyong Vāmana—at ang Panginoong maitim at mapusyaw na kayumanggi, taglay ang pinag-isang anyo nina Hari at Hara.”
वायुदेव उवाच
The verse teaches surrender to the Divine as the highest refuge: the Lord is portrayed as creator, purifier, and mantra itself—implying that ethical life (dharma) is sustained by taking shelter in the sacred, cultivating purity, and recognizing the one divine reality behind multiple forms.
Vāyu is reciting a litany of divine epithets—praising the Lord through names that highlight power (thousand-armed), completeness, refuge-giving, cosmic creativity, purifying holiness, identification with the Gāyatrī mantra, the Vāmana incarnation among Aditi’s sons, and a form described as dark-and-tawny, suggestive (per the edition’s gloss) of Hari-Hara unity.