Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
युगरूपो महारूपो महानागहनोडवध: । न्यायनिर्वपण: पाद: पण्डितो हृचलोपम:
yugarūpo mahārūpo mahānāgahanodavadhaḥ | nyāyanirvapaṇaḥ pādaḥ paṇḍito ’calopamaḥ ||
Wika ni Vāyu-deva: “Siya ang mismong anyo ng mga yuga, may anyong malawak at maringal; ang pumatay sa makapangyarihang dambuhalang asurang-elepante (Gajāsura); walang-kamatayan; ang namamahagi ng kaloob ayon sa katarungan; tiyak na kanlungan ng mga humihingi ng pag-ampon; tunay na marunong; at matatag na gaya ng bundok.”
वायुदेव उवाच
The verse praises an ideal divine figure as the embodiment of cosmic order and ethical governance: immortal, just in giving, a dependable refuge for devotees, and unwavering in resolve—linking true greatness with dharma (justice, right generosity, and steadfast protection).
Vāyu-deva is speaking in a laudatory mode, listing epithets that describe the exalted qualities and heroic deeds of the praised being—cosmic stature, demon-slaying power, immortality, righteous generosity, and mountain-like steadiness—typical of Anuśāsana Parva’s didactic and devotional passages.