Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
आरोहणो<5घिरोहश्न शीलधारी महायशा: । सेनाकल्पो महाकल्पो योगो युगकरो हरि:
ārohaṇo ’dhirōhaś ca śīladhārī mahāyaśāḥ | senākalpo mahākalpo yogo yugakaro hariḥ ||
Wika ni Vāyu-deva: “Siya ang Pag-akyat—ang pintuang dinaraanan upang marating ang kataas-taasang kalagayan; at Siya rin ang Nakaaakyat na sa sukdulang luklukan. Taglay ang marangal na asal at dakilang katanyagan, Siya ang palamuti at kapangyarihang nag-aayos ng isang hukbo, maningning na parang hiyas na di-matatawaran. Siya ang Yoga mismo—ang pagpapatahimik sa mga paggalaw ng isip; Siya ang tagapaglikha ng mga yugto ng panahon, na nagpapasimula sa mga siklo; at Siya si Hari, ang nag-aalis ng dalamhati ng mga deboto.”
वायुदेव उवाच
The verse praises the Lord through ethical and spiritual epithets: He is both the path to the highest good and the one who has attained it; He embodies noble conduct, grants order and splendor in worldly life (even in armies and governance), is Yoga as inner restraint, governs cosmic time as the initiator of yugas, and compassionately removes devotees’ suffering.
In Anuśāsana Parva’s devotional-didactic setting, Vāyudeva speaks a sequence of divine names/attributes, extolling Hari (Viṣṇu/Kṛṣṇa) by describing His roles in liberation, moral excellence, worldly order, yogic discipline, and cosmic governance.