मनुष्यान् शिवमन्विच्छंस्तस्मादेष शिव: स्मृत: । अथवा उनकी जटाका रूप धूम्र वर्णका है
manuṣyān śivam anvicchan tasmād eṣa śivaḥ smṛtaḥ |
Wika ni Vāyu: “Sapagkat hinahangad niya ang kapakanan at kagalingan (śiva) ng sangkatauhan, kaya siya ay inaalala bilang ‘Śiva.’” Ipinaliliwanag pa ng talata na, dahil ang mga buhol-buhol na buhok (jaṭā) sa kanyang ulo ay may kulay-usok, siya’y tinatawag na ‘Dhūrjaṭi’; at dahil sa bawat uri ng gawa ay itinataguyod niya ang pag-angat ng lahat at ninanais ang kabutihan ng lahat, ang pangalang ‘Śiva’ ay tunay na angkop sa kanya.
वायुदेव उवाच
The verse grounds Śiva’s very name in ethical meaning: he is called ‘Śiva’ because he actively seeks the welfare and uplift of human beings and intends the good of all.
Vāyu is explaining the significance of Śiva’s epithets—why he is known as ‘Śiva’ (beneficent) and, by traditional description, as ‘Dhūrjaṭi’ due to the smoke-hued appearance of his matted locks—linking divine names to qualities and beneficent action.