नामधेयानि देवेषु बहुन्यस्य यथार्थवत् । निरुच्यन्ते महत्त्वाच्च विभुत्वात् कर्मभिस्तथा,उनकी महत्ता, व्यापकता तथा दिव्य कर्मोंके अनुसार देवताओंमें उनके बहुत-से यथार्थ नाम प्रचलित हैं
nāmadheyāni deveṣu bahūny asya yathārthavat | nirucyante mahattvāc ca vibhutvāt karmabhis tathā ||
Wika ni Vāyu: “Sa hanay ng mga diyos, maraming pangalan ang itinatawag sa kanya, at ang bawat isa’y tunay na makahulugan—sumisibol mula sa kanyang kadakilaan, sa kanyang kapangyarihang sumasaklaw sa lahat, at gayundin sa kanyang mga gawang banal. Kaya ang kaugalian ng maraming bansag ay hindi lamang gawi, kundi pagkilalang ang pangalan ay dapat tumugma sa tunay na katangian at gawa.”
वायुदेव उवाच
Names of the divine are presented as ethically and philosophically grounded: true epithets arise from real attributes—greatness, pervasive power, and concrete deeds—so language should reflect character and action rather than empty praise.
Vāyu is speaking within a doctrinal discussion and explains why a deity is known by many different names among the gods: each name is justified by the deity’s magnitude, all-pervading potency, and distinctive divine works.