इत्युक्तो5हं शरीरं स्वं ददर्श श्रीसमायुतम् । 'परंतु यह खीर तुमने अपने पैरोंके तलवोंमें नहीं लगायी है। बेटा! तुमने ऐसा क्यों किया? तुम्हारा यह कार्य मुझे प्रिय नहीं लगा।” इस प्रकार जब उन्होंने मुझसे प्रसन्नतापूर्वक कहा
ity ukto ’haṁ śarīraṁ svaṁ dadarśa śrī-samāyutam |
Wika ni Vāyu: “Nang masabihan ako nang gayon, nakita ko ang sarili kong katawan na pinagkalooban ng mapalad na kaningningan.” Sa diwa ng salaysay, inaalala ng nagsasalita ang banayad na pagsaway dahil hindi naipahid ang inihandog na kṣīra (matamis na gatas) sa mga talampakan; ang masayang paalala ay naging aral: ang iniutos ay dapat tuparin nang buo, hindi pira-piraso, at ang paglinis sa loob at labas ay mahahayag—na sinasagisag ng biglang pagliwanag ng katawan.
वायुदेव उवाच
That dharmic acts should be performed fully and respectfully; even a small omission in a prescribed or reverential act is worth correcting, and sincere compliance invites auspicious transformation (here shown as the body becoming radiant).
After being spoken to (in a pleased yet corrective manner), Vāyu reports that he then saw his own body become endowed with śrī—an auspicious, wondrous luster—indicating the effect of approval/blessing following proper conduct.