तदैव तु मया तस्य चित्तज्ञेन गृहे जनः । सर्वाण्यन्नानि पानानि भक्ष्याश्नोच्चावचास्तथा
tadaiva tu mayā tasya cittajñena gṛhe janaḥ | sarvāṇy annāni pānāni bhakṣyāśnoccāvacās tathā ||
Sinabi ni Vāyu: “Noon ding sandali, sapagkat nababasa ko ang kanyang isip, nauna ko nang inutusan ang mga tao sa bahay na maghanda—nang may paggalang at pauna—ng lahat ng uri ng pagkain at inumin, at sari-saring putahe, kapwa yaong mainam at yaong katamtaman. Handa na ang lahat ayon sa aking bilin; kaya inihain ko sa pantas ang mainit, bagong lutong pāyasa.”
वायुदेव उवाच
The verse highlights dharmic hospitality: anticipating a guest’s needs and arranging respectful, adequate nourishment. Ethical conduct is shown not merely in giving, but in thoughtful preparation and honoring the guest (especially a sage) with suitable offerings.
Vāyu explains that, knowing the sage’s intention, he had the household prepare a full range of foods and drinks in advance. Since everything was ready, he then served the arriving sage hot kheer (rice-pudding).