महातेजा: सर्वग: सर्वसिंह: कृष्णो लोकान् धारयते यथैक: । हंसं तमोघ्नं च तमेव वीर कृष्णं सदा पार्थ कर्तारमेहि
bhīṣma uvāca | mahātejāḥ sarvagaḥ sarvasiṁhaḥ kṛṣṇo lokān dhārayate yathaikaḥ | haṁsaṁ tamoghnaṁ ca tameva vīra kṛṣṇaṁ sadā pārtha kartāram ehi |
Wika ni Bhishma: “O bayani, si Krishna—may dakilang ningning, sumasaklaw sa lahat, ang leon sa gitna ng lahat—siya lamang ang nagtatangan sa mga daigdig. O Partha, lagi mong kilalanin ang mismong Krishna bilang dalisay na tulad ng hamsa at bilang tagapagtaboy ng dilim na tulad ng araw; at alamin mong siya ang tunay na gumagawa sa likod ng lahat ng kilos.”
भीष्म उवाच
Bhishma urges Arjuna to see Krishna as the supreme sustainer and the ultimate agent behind all actions—pure like the hamsa and illuminating like the sun that dispels darkness—thereby grounding ethical life in devotion and right understanding of divine sovereignty.
In Anushasana Parva, Bhishma—while instructing on dharma—directs Arjuna (Partha) to recognize Krishna’s cosmic role: Krishna alone supports the worlds and should be regarded as the true source and doer of all outcomes.