Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 17
स पौराणी ब्रह्मागुहां प्रविष्टो महीसत्र भारताग्रे ददर्श । स चैव गामुद्दधाराग्रयकर्मा विक्षोभ्य दैत्यानुरगान् दानवांश्ष॒
sa paurāṇī brahmāguhāṁ praviṣṭo mahīsatra bhāratāgre dadarśa | sa caiva gām uddadhārāgryakarmā vikṣobhya daityān uragān dānavāṁś ca, bhārata |
Wika ni Bhishma: Siya, pagpasok sa sinaunang yungib ni Brahmā, ay nasaksihan—O pinakadakila sa angkan ng Bharata—ang pagkalusaw ng daigdig sa mga tubig. At ang mismong Śrī Kṛṣṇa, ang kataas-taasang tagapagpatupad ng gawaing paglikha, matapos guluhin ang mga Daitya, mga Dānava, at ang mga lahing ahas, ay iniahon ang daigdig mula sa kailaliman ng ilalim-lupa.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse presents Kṛṣṇa as the supreme restorer of cosmic balance: when the world is submerged in dissolution, the divine power intervenes to raise and stabilize the earth. Ethically, it implies that the highest authority is that which protects the world and re-establishes dharma amid chaos.
Bhīṣma recounts a primeval episode: Kṛṣṇa enters Brahmā’s ancient, secret cave and witnesses the earth’s submergence in waters (pralaya-like condition). He then agitates the hostile beings—Daityas, Dānavas, and serpent races—and lifts the earth up from the nether regions, restoring it.