Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 16
तमध्वरे शंसितार: स्तुवन्ति रथन्तरे सामगाश्र स्तुवन्ति । त॑ ब्राह्मणा ब्रद्ममन्त्रै: स्तुवन्ति तस्मै हविरध्वर्यव: कल्पयन्ति
tam adhvare śaṁsitāraḥ stuvanti rathantare sāmagāś ca stuvanti | taṁ brāhmaṇā brahmamantraiḥ stuvanti tasmai havir adhvaryavaḥ kalpayanti ||
Sabi ni Bhishma: “Sa paghahandog na sakripisyo, pinupuri siya ng mga tagapagbigkas ng papuri; pinupuri siya ng mga umaawit ng mga himnong Sāman sa pamamagitan ng awit na Rathantara. Pinupuri siya ng mga Brahmin na bihasa sa Veda sa pamamagitan ng mga banal na mantra, at ang mga paring Adhvaryu ay maayos na naglalaan para sa kanya ng kanyang bahagi sa handog sa ritwal.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the Supreme is the central recipient and meaning of Vedic sacrifice: every class of priest—reciters, Sāman-chanters, mantra-knowing Brahmins, and the Adhvaryu who handles offerings—directs praise and oblations to Him, showing ritual as coordinated devotion grounded in dharma.
Bhishma is describing how, within a properly conducted yajña, different officiants perform their specialized roles—recitation, chanting, mantra-praise, and allotting oblations—yet all these actions converge on honoring the same divine object of worship.