Shloka 10
जगदू वितिमिरं चापि प्रदीप्तमकरोत् तदा
jagad u vitimiraṃ cāpi pradīptam akarot tadā | pṛthvīnātha! devatābhir evaṃ ukte atriṇā andhakāraṃ dūra-karasya candramasaḥ rūpaṃ dhṛtaṃ, sa ca someva darśane priyaḥ babhūva | sa śānta-bhāvena devatāḥ praty apaśyat | tasmin kāle candrasūryayoḥ prabhāṃ mandāṃ dṛṣṭvā atriṇā svasya tapasā raṇabhūmau prakāśaḥ prasāritaḥ, sarvaṃ jagad andhakāra-śūnyaṃ ca ālokitaṃ ca kṛtam |
Wika ni Bhishma: “O panginoon ng lupa! Nang sabihin iyon ng mga diyos, si Atri ay nag-anyong buwan—ang nagtataboy ng dilim—at naging kaaya-ayang pagmasdan na parang si Soma. Sa payapang diwa, tumingin siya sa mga diyos. Pagkaraan, nang makita niyang humihina ang liwanag ng buwan at ng araw, si Atri, sa kapangyarihan ng kanyang pag-aayuno at pagninilay, ay nagpalaganap ng liwanag sa larangan ng digmaan at ginawang walang dilim ang buong daigdig, puspos ng kaliwanagan.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the ethical and spiritual idea that inner discipline (tapas) can restore order and clarity when natural supports fail. Atri’s calm, beneficent use of ascetic power models restraint and service: power is meant to remove darkness—literal and symbolic—rather than to dominate.
The gods appeal for help; Atri responds by taking on a moon-like form that dispels darkness. When the moon and sun appear dim, he amplifies illumination through his austerities, spreading light over the battlefield and making the world bright again.