Shloka 8
अध्याय १६ — शङ्कर-उमा-वरदानम् तथा तण्डि-स्तुतिः (Śaṅkara–Umā Boon-Granting and Taṇḍi’s Hymn)
निष्कलं सकल ब्रह्म निर्गुणं गुणणोचरम् । योगिनां परमानन्दमक्षरं मोक्षसंज्ञितम्
niṣkalaṃ sakala brahma nirguṇaṃ guṇagocaram | yogināṃ paramānandam akṣaraṃ mokṣasaṃjñitam ||
Wika ni Vāyu-deva: “Ang Brahman na yaon ay kapwa walang bahagi at sumasaklaw sa lahat; lampas sa mga guṇa ngunit nalalapitan sa pamamagitan ng mga guṇa. Para sa mga yogin, siya ang sukdulang ligaya—di-nasisira, at tinatawag na mismong kalayaan (moksha).” Pagkasambit ng mga salitang ito, ang ermitanyong si Taṇḍin—kayamanan ng tapas—ay tumanggap ng pangitain sa di-nagbabagong Realidad: walang kapantay, di-maarok, walang hanggan at matatag—ang iisang Brahman na inilarawang kapwa nirguṇa at saguṇa, ang pinakamataas na kagalakan ng mga yogin, ang Akṣara, at ang anyo ng moksha.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse presents Brahman as simultaneously transcendent and immanent: partless (niṣkala) and all-inclusive (sakala), beyond the guṇas (nirguṇa) yet approachable through attributes (guṇagocara). For the realized yogin, this Reality is experienced as supreme bliss and as mokṣa itself—imperishable and unchanging.
Vāyu-deva describes the nature of Brahman, and immediately upon this instruction Taṇḍin, the ascetic, attains darśana—direct vision/realization—of that eternal, immutable Brahman characterized as both nirguṇa and saguṇa, identified with the yogins’ highest joy and liberation.