अध्याय १६ — शङ्कर-उमा-वरदानम् तथा तण्डि-स्तुतिः (Śaṅkara–Umā Boon-Granting and Taṇḍi’s Hymn)
एवं ब्रुवन्नेव तदा ददर्श तपसां निधिम् । तमव्ययमनौपम्यमचिन्त्यं शाश्वतं ध्रुवम्
evaṁ bruvann eva tadā dadarśa tapasāṁ nidhim | tam avyayam anaupamyam acintyaṁ śāśvataṁ dhruvam |
Habang nagsasalita pa siya, nasilayan niya ang mismong kayamanan ng tapas. Nakita niya ang Brahman—di-nasisira, walang kapantay, di-maarok ng isip, walang hanggan at matatag—na siyang sukdulang ligaya ng mga yogin, ang realidad na di-madudurog, at ang mismong anyo ng moksha. Ipinahihiwatig ng talatang ito na ang disiplinadong tapas at tapat na pananalita ay humahantong hindi lamang sa gantimpala ng kabutihan, kundi sa tuwirang pagtanaw sa Kataas-taasan—na lampas sa lahat, ngunit maaari pa ring lapitan sa pamamagitan ng kaganapan ng yoga.
वायुदेव उवाच
The verse teaches that sustained tapas and inner discipline can culminate in direct realization (darśana) of Brahman—described as imperishable, incomparable, inconceivable, eternal, and unwavering—who is also identified as the very essence of mokṣa and the supreme bliss sought by yogins.
While the speaker continues speaking, a decisive spiritual event occurs: he beholds the ‘treasury of austerity’—the highest reality (Brahman). The narrative marks a transition from discourse to direct vision, indicating that the culmination of practice and truth is experiential realization rather than mere description.