अध्याय १६ — शङ्कर-उमा-वरदानम् तथा तण्डि-स्तुतिः (Śaṅkara–Umā Boon-Granting and Taṇḍi’s Hymn)
अध्यात्मगतिरिष्टानां ध्यायिनामात्मवेदिनाम् | अपुनर्भवकामानां या गति: सोडयमी श्वरः
adhyātma-gatir iṣṭānāṁ dhyāyinām ātma-vedinām | apunarbhava-kāmānāṁ yā gatiḥ so 'yam īśvaraḥ ||
Wika ni Vāyudeva: Ang hantungan ng landas na espirituwal na itinuro para sa minamahal na mga debotong nagmumuni-muni, at para sa mga pantas na nakakakilala sa Sarili at nagnanais makalaya sa muling pagsilang—ang Panginoong ito mismo ang layuning iyon. Sa ibang sabi, ang sukdulang wakas ng disiplinadong pagninilay at ng marangal na pagnanais sa paglaya ay hindi lamang isang pook o kalagayan, kundi ang tuwirang pag-abot sa Kataas-taasan.
वायुदेव उवाच
The verse identifies the ultimate spiritual goal of both devoted meditators and self-knowing seekers of liberation as the Lord Himself—implying that the highest end of practice is direct realization/attainment of Īśvara, beyond rebirth.
In Anuśāsana Parva, Vāyudeva is speaking and clarifying doctrine: he equates the ‘spiritual destination’ described for advanced devotees and liberated aspirants with the very presence and reality of the Supreme Lord.