उद्धव: सुन्दर: सुन्दो रत्ननाभ: सुलोचन: । अर्को वाजसन: शृज्जी जयन्त: सर्वविज्जयी
uddhavaḥ sundaraḥ sundaḥ ratnanābhaḥ sulocanaḥ | arko vājasanaḥ śṛjñī jayantaḥ sarvavijjayī ||
Wika ni Bhīṣma: “Siya’y tinatawag na Uddhava, Sundara, Sunda, Ratnanābha, Sulocana; gayundin Arka, Vājasana, Śṛjñī, Jayanta, at Sarvavijjayī.” Sa mga bansag na ito, binilang ni Bhīṣma ang mga mapalad na pangalan na pumupuri sa Panginoon—sa kanyang kusang pagkapanganak (pagpapakita), kagandahan at habag, maningning na anyo, pagkakaloob sa mga humihingi, kosmikong pag-iingat sa panahon ng pagkalusaw, at di-matitinag na paghahari na ganap na nakaaalam at nakadadaig—upang hikayatin ang debotong pag-alaala bilang pagsasabuhay ng dharma.
भीष्म उवाच
Remembering and reciting the Lord’s auspicious names is presented as a dharmic act: the names encapsulate virtues—beauty, compassion, generosity, protective power, and invincibility—guiding the listener toward devotion and ethical orientation.
In Bhīṣma’s discourse (Anuśāsana Parva), he continues a litany of divine epithets, listing several names that glorify the Lord and hint at mythic functions (such as the horned fish form at pralaya), as part of a larger instruction on dharma and worship.