शुभाड़ो लोकसारज्भ: सुतन्तुस्तन्तुवर्धन: । इन्द्रकर्मा महाकर्मा कृतकर्मा कृतागम:
bhīṣma uvāca |
śubhāṅgo lokasāra-grāhyaḥ sutantuḥ tantu-vardhanaḥ |
indrakarmā mahākarmā kṛtakarmā kṛtāgamaḥ ||
Wika ni Bhīṣma: Siya’y may mapalad at marikit na anyo; sinasaklaw niya ang pinakadiwa ng mga daigdig. Ang kanyang kosmikong sinulid ay mahusay na hinabi, at patuloy niyang pinalalawak ang hiblang iyon. Ang kanyang mga gawa ay tulad ng kay Indra; ang kanyang mga gawain ay napakalawak. Natupad na niya ang lahat ng dapat gawin, at gayunman siya’y muling dumarating—nagpapakita ayon sa pangangailangan—upang isagawa ang nararapat para sa pag-iingat at pag-aayos ng daigdig.
भीष्म उवाच
The verse praises the supreme protector as the upholder of cosmic order: beautiful and auspicious in form, grasping the essence of existence, sustaining and expanding the world’s underlying ‘thread’ (tantu). Ethically, it frames ideal sovereignty as protective, orderly, and purposeful—mighty in action yet complete in duty, acting for the world’s welfare.
Bhīṣma is reciting a sequence of divine epithets (a praise-list) describing the Lord’s qualities. Here he highlights the deity’s world-sustaining power, Indra-like protective deeds, and the idea of purposeful ‘coming’—manifesting when necessary to accomplish fitting tasks for maintaining dharma.