अजो महार्ह: स्वाभाव्यो जितामित्र: प्रमोदन: । आनन्दो नन्दनो नन्द: सत्यधर्मा त्रिविक्रम:
ajo mahārhaḥ svābhāvyo jitāmitraḥ pramodanaḥ | ānando nandano nandaḥ satyadharmā trivikramaḥ ||
Wika ni Bhīṣma: Siya si Aja, ang Di-Ipinanganak; Mahārha, ang lubhang karapat-dapat sambahin; Svābhāvya, ang kusang-umiiral at walang hanggang ganap; Jitāmitra, ang manlulupig sa mga kaaway; Pramodana, ang nagpapasaya sa pag-alaala pa lamang. Siya si Ānanda, ang mismong kaligayahan; Nandana, ang nagbibigay-lugod sa lahat; Nanda, ang ganap sa kasaganaan at kapangyarihang panginoon; Satyadharmā, na ang likas ay katotohanan at dharma; at Trivikrama, na sumukat sa tatlong daigdig sa tatlong hakbang.
भीष्म उवाच
The verse teaches devotion grounded in ethics: the Supreme is unborn and self-established, yet actively protects dharma by overcoming hostile forces; remembering such a Lord brings inner joy, and His nature is truth and righteousness.
Bhīṣma is reciting divine epithets (a stuti-like sequence) describing Viṣṇu’s qualities and deeds—especially the Trivikrama act of measuring the three worlds—within the Anuśāsana Parva’s instruction on dharma and worship.