युगादिकृद् युगावर्तो नैकमायो महाशन: । अदृश्योड्व्यक्तरूपश्न सहस्नजिदनन्तजित्
yugādikṛd yugāvarto naikamāyo mahāśanaḥ | adṛśyo 'vyaktarūpaś ca sahasrajid anantajit ||
Wika ni Bhishma: Siya ang pinagmulan ng mga panahon at ang nagpapapaikot sa siklo ng mga yuga. Taglay Niya ang sari-saring kapangyarihan ng māyā, at sa wakas ng isang kosmikong yugto ay nilalamon Niya ang lahat. Di-nakikita ng mga pandama at di-nahahayag sa anyo, Siya ang mananakop ng libo-libo at ang mananakop na walang hanggan—laging nagwawagi sa lahat ng nilalang sa bawat larangan.
भीष्म उवाच
The verse presents the Supreme as the controller of cosmic time and dissolution: he initiates the yugas, turns their cycle, manifests through many powers (māyā), yet remains beyond sensory grasp and unmanifest in essence. Ethically, it grounds dharma in reverence for a transcendent ruler whose victory is universal and inexhaustible.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma is instructing Yudhiṣṭhira and praising the supreme deity through a sequence of epithets. This verse continues that litany, describing divine attributes—cosmic governance, hiddenness, and invincibility—within Bhīṣma’s didactic discourse on dharma and devotion.