Shloka 39
सुप्रसाद: प्रसन्नात्मा विश्वधृग विश्वभुग् विभु: । सत्कर्ता सत्कृत: साधुर्जह्लुनरायणो नर:
suprasādaḥ prasannātmā viśvadhṛg viśvabhug vibhuḥ | satkartā satkṛtaḥ sādhur jahlur nārāyaṇo naraḥ ||
Wika ni Bhīṣma: Siya ang lubhang mapagpala at laging payapa ang diwa; Siya ang sumasalo sa buong daigdig at nagtataguyod dito, ang sumasaklaw sa lahat at ang kataas-taasang Panginoon. Pinararangalan Niya ang Kanyang mga deboto, at Siya man ay pinararangalan kahit ng pinakamararangal; tinutupad Niya ang layon ng mga matuwid, iniuuwi ang mga nilalang sa oras ng pagkalusaw, nagpapahinga sa mga tubig na kosmiko bilang Nārāyaṇa, at bilang Nara ay inaakay ang mga deboto tungo sa pinakamataas na tahanan.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the Divine is simultaneously compassionate and sustaining: serene in nature, all-pervading, honoring the virtuous, and guiding devotees to the highest good. It encourages trust in dharma and devotion by portraying God as the ultimate support of the world and the moral order.
Bhīṣma is describing and praising the Lord through a sequence of epithets (names/attributes), presenting a theological portrait: protector of the cosmos, recipient of worship, accomplisher of devotees’ aims, and the one who withdraws creation at dissolution—identified as Nārāyaṇa and Nara.