आवर्तनो निवृत्तात्मा संवृत: सम्प्रमर्दन: । अहःसंवर्तको वल्लिरनिलो धरणीधर:
āvartano nivṛttātmā saṁvṛtaḥ sampramardanaḥ | ahaḥsaṁvartako vahnir anilo dharaṇīdharaḥ ||
Wika ni Bhishma: Siya ang nagpapapaikot sa gulong ng pag-iral sa sansara, ngunit ang Kanyang Sarili ay laging nakahiwalay sa pagkagapos. Natatabingan ng sarili niyang yogic na kapangyarihan, gayunman nagiging lakas siya na dumudurog at nagpapasuko sa lahat sa pamamagitan ng Kanyang mababangis na anyo. Bilang Araw, wasto niyang iniluluwal ang araw; bilang Apoy, dinadala niya ang handog; bilang Hangin, kumikilos siya bilang hininga ng buhay; at bilang Tagapasan ng Daigdig—gaya nina Varāha at Śeṣa—inaalalayan niya ang mundo. Kaya ang Panginoon ay pinupuri bilang iisang katotohanan na nagpapakita bilang maraming gampaning kosmiko.
भीष्म उवाच
The verse teaches that the Supreme Lord is one, yet manifests as many cosmic functions—sun, fire, wind, and world-support—while remaining inwardly free and untouched by bondage. Ethically, it urges reverence and alignment with dharma by recognizing a single divine order behind diverse powers.
Bhīṣma is praising the Lord through a chain of epithets, describing how the same divine reality operates the cosmos (time/day, sacrifice, breath, and the earth’s support) while remaining transcendent and veiled by yogic power.