गुरुर्गुरुतमो धाम सत्य: सत्यपराक्रम: । निमिषो5निमिष: सत्रग्वी वाचस्पतिरुदारथी:
gurur gurutamo dhāma satyaḥ satyaparākramaḥ | nimiṣo'nimiṣaḥ sragvī vācaspatir udāradhīḥ ||
Wika ni Bhishma: Siya ang Guru—ang pinakadakilang tagapagturo; ang pinakamarangal sa mga guro; ang tahanan at kanlungan ng lahat. Siya ang Katotohanan mismo, na ang tapang ay di-nabibigo. Siya ang may mga matang nakapikit sa yogic na pag-idlip, at siya rin ang di-kumikislap ang mata na nag-aanyong Isda. Suot niya ang kuwintas ng tagumpay, at bilang Panginoon ng pananalita at kaalaman, taglay niya ang marangal at nagliliwanag na talino na nagpapahayag ng mga bagay ayon sa tunay na anyo.
भीष्म उवाच
The verse teaches reverence for the Divine as the ultimate source of guidance and knowledge (guru, vācaspati), the ground of reality (dhāma, satya), and the protector whose power is effective and righteous (satyaparākrama). It frames devotion as recognizing many complementary attributes—stillness (yogic slumber) and vigilant protection (unblinking), transcendence and incarnation.
Bhīṣma is describing and praising the Supreme Being through a chain of epithets. The passage functions as a devotional catalogue of divine qualities, linking cosmic roles (refuge, truth) with mythic manifestation (Matsya) and symbolic marks (victory garland), within the Anuśāsana Parva’s broader instruction on dharma and worship.