Shloka 31
२६३ वेद्य:-कल्याणकी इच्छावालोंके द्वारा जानने योग्य
vedyaḥ—kalyāṇakī icchāvālaiḥ jñātavyaḥ; vaidyāḥ—sarva-vidyā-jñāḥ; sadāyogī—sadā yoge sthitaḥ; vīrahā—dharma-rakṣārthaṁ asura-yoddhān nihantā; mādhavaḥ—vidyāyāḥ svāmī; madhuḥ—amṛta-vat sarvān prīṇayitā; atīndriyaḥ—indriyebhyaḥ sarvathā atītaḥ; mahāmāyaḥ—māyāvīnām api māyāṁ vidadhāti, mahān māyāvī; mahotsāhaḥ—jagat-utpatti-sthiti-pralaya-kṛte paramotsāhī; mahābalaḥ—mahā-bala-sampannaḥ
Wika ni Bhīṣma: Siya ang dapat makilala ng mga naghahangad ng tunay na kabutihan; Siya ang nakaaalam ng lahat ng sangay ng kaalaman; laging nakatindig sa yoga; ang pumapatay sa mga mandirigmang asura upang ipagtanggol ang dharma; si Mādhava, panginoon ng pagkatuto; “Madhu,” na nagpapasaya sa lahat na parang amṛta; lampas sa abot ng mga pandama; ang Mahāmāyā, dakilang may hawak ng māyā na nakahihigit kahit sa tuso; may napakalaking paninindigan, laging handa sa paglikha, pag-iingat, at pagkalusaw ng daigdig; at nagtataglay ng makapangyarihang lakas.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse frames the Divine as both transcendent (beyond senses, master of māyā) and ethically engaged (protector of dharma), teaching that true welfare lies in knowing and aligning with that sustaining moral-cosmic principle.
Bhīṣma continues his recitation of the Lord’s epithets (a praise-list of divine names), each name highlighting a distinct attribute—knowledge, yogic steadiness, protection of righteousness, cosmic sovereignty, and strength.