Shloka 18
स्वयम्भू: शम्भुरादित्य: पुष्कराक्षो महास्वन: । अनादिनिधनो धाता विधाता धातुरुत्तम:
svayambhūḥ śambhur ādityaḥ puṣkarākṣo mahāsvanaḥ | anādinidhano dhātā vidhātā dhātur uttamaḥ ||
Wika ni Bhīṣma: “Siya ang Svayambhū, ang Kusang-nalilikha; Siya si Śambhu, tagapagkaloob ng kagalingan sa mga deboto; Siya si Āditya, ang maningning na kapangyarihang solar; Siya si Puṣkarākṣa, ang may matang gaya ng lotus; Siya si Mahāsvana, na ang dakilang tinig ay ang Veda mismo. Siya’y walang simula at walang wakas; Siya si Dhātā, ang Tagapagtaguyod ng daigdig; Siya si Vidhātā, ang Tagapag-ayos ng mga gawa at ng mga bunga nito; at Siya si Dhātur-uttama, ang Kataas-taasang Sandigan na nagtatangan sa buong hibla ng sanhi at bunga.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches contemplation of the Divine through epithets that express ethical and metaphysical truths: the Lord is eternal (beyond birth and death), sustains the world, and also ordains the moral order by connecting actions (karma) with their results—encouraging devotion grounded in responsibility and dharma.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma continues his instruction by praising and describing the Supreme Lord through a sequence of names/attributes. This functions as a devotional and doctrinal passage, presenting the deity as cosmic support, benefactor of devotees, and the regulator of the universe’s order.