Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 119
आत्मयोनि: स्वयंजातो वैखान: सामगायन: । देवकीनन्दन: स्रष्टा क्षितीश: पापनाशन:
ātmayoniḥ svayaṃjāto vaikhānaḥ sāmagāyanaḥ | devakīnandanaḥ sraṣṭā kṣitīśaḥ pāpanāśanaḥ ||
Wika ni Bhīṣma: Siya’y may pinagmulan sa Kanyang sarili at kusang nahahayag; Siya ang Vaikhāna—ang pagkakatawang-tao bilang Varāha, ang Baboy-Damo na humukay at nag-angat sa daigdig upang patayin si Hiraṇyākṣa; Siya ang umaawit ng mga himnong Sāman; ang minamahal na anak ni Devakī; ang Manlilikha; ang Panginoon ng lupa; at ang Tagapuksa ng kasalanan. Sa pag-alaala, pagpupuri, pagsamba, at pagninilay sa Kanya, napapawi ang naipong bigat ng kasamaan—kaya’t itinataas ni Bhīṣma ang Banal bilang kanlungan ng dharma at tagapaglinis ng puso ng mga naghahanap ng katuwiran.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the divine—self-existent, creator, and sovereign—also functions as a moral purifier: sincere remembrance, praise, worship, and meditation eradicate accumulated sin and reorient a person toward dharma.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on dharma and supports his teaching with devotional praise. Here he strings together epithets of the supreme deity (identified with Kṛṣṇa and also with cosmic/avatāra forms like Varāha) to emphasize divine power, protection, and the capacity to cleanse wrongdoing.