भारभृत् कथितो योगी योगीश: सर्वकामद: । आश्रम: श्रमण: क्षाम: सुपर्णो वायुवाहन:
bhārabhṛt kathito yogī yogīśaḥ sarvakāmadāḥ | āśramaḥ śramaṇaḥ kṣāmaḥ suparṇo vāyuvāhanaḥ ||
Wika ni Bhīṣma: Siya’y tinatawag na Tagapasan ng Pabigat—na laging binabanggit sa banal na kaalaman; isang yogin, Panginoon ng mga yogin, tagatupad ng lahat ng ninanais. Siya ang kanlungang nagbibigay-pahinga; ang asceta na nagpaparusa sa masasama; ang kapangyarihang nagdadala ng pagkalusaw sa wakas ng panahon; ang may magagandang pakpak na wari’y punong may mga dahong Veda; at ang tagapagpagalaw na nagbibigay-lakas maging sa hangin upang makapaglakbay.
भीष्म उवाच
The verse teaches that the divine sustains the world and devotees (as ‘bhārabhṛt’ and ‘āśrama’), perfects spiritual discipline (as ‘yogī’ and ‘yogīśa’), grants rightful aspirations (‘sarvakāmadā’), and also enforces moral-cosmic balance by chastening wrongdoing and ending creation at the appointed time (‘śramaṇa’, ‘kṣāma’).
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma continues his instruction by praising the supreme deity through a sequence of epithets—each name highlighting a different aspect of divine power: support of the earth, mastery of yoga, beneficence toward devotees, and governance of cosmic processes like wind and dissolution.